Facebook

Twitter

YouTube

ul. Poznańska 30, 63-300 Pleszew, 62 508 13 30

Zapraszamy do oglądania pierwszego odcinka videobloga prowadzonego przez WSSE w Poznaniu.

Przedstawiono w nim najważniejsze informacje dotyczące szczepień - tematu bardzo ostatnio kontrowersyjnego.

 

Odra jest chorobą zakaźną wywoływaną przez wirus odry, który przenoszony jest drogą kropelkową, powietrzną lub przez bezpośredni kontakt z chorą osobą. Wirus odry jest najbardziej zakaźnym ze wszystkich znanych pediatrom. W przypadku braku szczepienia, zaatakuje z sukcesem ponad 90% wszystkich osób, które będą miały z nim styczność a nie były uodpornione.

Objawy

Odra rozpoczyna się wystąpieniem nietypowych objawów: wysoka temperatura, kaszel, katar, co zazwyczaj jest mylnie rozpoznawane jako przeziębienie. Przy końcu tego okresu (na 2-3 dni przed wysypką) u 80% chorych na przekrwionej błonie śluzowej policzków pojawiają się 1-2 mm białawe plamki Koplika, które bledną po wystąpieniu wysypki. Przeważnie 14 dnia od zakażenia (3-4 dzień choroby) pojawia się uogólniona plamisto-grudkowa wysypka na skórze twarzy i szyi (nie pęcherzykowa), która stopniowo rozprzestrzenia się na tułów i kończyny, Wysypka ustępuje po 5-6 dniach w takiej kolejności, w jakiej się pojawiła. Po wysypce pozostają przebarwienia, może wystąpić złuszczenie naskórka.

Drogi szerzenia

Chory zaraża innych drogą kropelkową lub powietrzno-kropelkową. Wirus wydalany jest już na 1-3 dni przed wystąpieniem gorączki i kaszlu u osoby zakażonej, czyli około 5 dni przed pojawieniem się wysypki i do 3 dni po wystąpieniu wysypki. Jeżeli uległo się zakażeniu, wówczas po około 7-18 dniach wystąpi gorączka (przeciętnie 10 dni) a następnie wysypka (po około 14 dniach od zakażenia). Zachorowanie na odrę nie powoduje nosicielstwa.

Powikłania po odrze

Powikłania w przebiegu odry występują często. Najczęstszym powikłaniem jest zapalenie ucha środkowego, rzadziej nieżyt żołądkowo-jelitowy z biegunką. Dość często dochodzi do zapalenie płuc wymagającego leczenia szpitalnego. Bardzo groźne są powikłania neurologiczne – zapalenie mózgu i/lub zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Ryzyko powikłań neurologicznych wzrasta z wiekiem, powyżej 10 roku życia jest 2-3 krotnie większe. Odległym powikłaniem odry jest podostre stwardniające zapalenie mózgu (SSPE) którego objawy ujawniają się po kilku – kilkunastu latach od zakażenia.

Źródła zakażenia

W Polsce najczęstszym źródłem zakażeń pozostają przypadki importowane z innych krajów. Od kilku lat rejestruje się w Polsce ogniska zachorowań na odrę występujące najczęściej w środowiskach osób nieszczepionych. Przeprowadzane badania epidemiologiczne potwierdzają związek braku wykonywania szczepień p/odrze w takich grupach ze zwiększoną liczbą zachorowań. W takich sytuacjach często podejmowane są działania mające na celu zaszczepienie p/odrze nieszczepionych dzieci.

Pobierz ulotkę >>> format pdf

Co to jest szczepionka? To preparat pochodzenia biologicznego który imituje naturalną infekcję i prowadzi do rozwoju odporności analogicznej uzyskiwanej przez organizm w czasie pierwszego kontaktu z rzeczywistym drobnoustrojem.

Z czego składa się szczepionka? W jej skład wchodzą antygeny, substancje pomocnicze, substancje występujące w ilościach śladowych będące pozostałościami po procesie produkcyjnym oraz woda. Najważniejszym składnikiem są antygeny, które pobudzają układ odpornościowy do wytwarzania przeciwciał oraz innych jego elementów uczestniczących w zwalczaniu choroby. Antygenami są całe wirusy, bakterie lub ich produkty (toksyny, polisacharydy, białka). Występują one w ilości liczonej w mikrogramach. Większość szczepionek zawiera 0,5 mililitra płynu.

Jak działa szczepionka? Szczepionka żywa zawiera całe, osłabione drobnoustroje, które mogą namnażać się w organizmie szczepionej osoby. Wywołuje ona silną odpowiedź immunologiczną już po jednorazowym podaniu. Uzyskana odporność jest bardzo podobna do odporności wywołanej naturalnym zakażeniem. Szczepionka inaktywowana zawiera zabite drobnoustroje lub wyizolowane, oczyszczone antygeny wywołuje słabszą odpowiedź immunologiczną. Uzyskanie odpowiedniego poziomu odporności może wymagać użycia w szczepionce substancji wspomagającej i wiązać się z kilkukrotnym podawaniem kolejnych dawek szczepionki.

Odporność poszczepienna - Wprowadzony do organizmu antygen ze szczepionki pobudza komórki układu odpornościowego do produkcji swoistych przeciwciał. W wyniku rozwoju pierwotnej odpowiedzi poszczepiennej w surowicy szczepionej osoby pojawiają się swoiste, skierowane przeciw danemu patogenowi, przeciwciała w klasie IgM, IgG oraz IgA. Powstają również komórki pamięci immunologicznej, które zapewniają długotrwały efekt ochronny szczepienia. Po ponownym kontakcie z antygenem, komórki pamięci immunologicznej prowadzą do powstania wtórnej, poszczepiennej odpowiedzi odpornościowej, charakteryzującej się szybkim wytworzeniem swoistych przeciwciał przede wszystkim w klasie IgG, uniemożliwiając rozwój choroby.

FAKTY DOTYCZĄCE SZCZEPIEŃ OCHRONNYCH:

1. Szczepionki uważa się za jedno z najważniejszych osiagnięć medycyny w walce z chorobami zakaźnymi,

2. Szczepienia ochronne chronią przed groźnymi chorobami,

3. Według danych WHO i UNICEF dzięki szczepieniom zapobiegamy kazdego roku 2 – 3 milionom zgonów powodowanych przez choroby zakaźne,

4. Ich zaniechanie może spowodować: zmniejszenie liczby uodpornionych i powrót zapomnianych epidemii,

5. Szczepienia ochronne kształtując odporność całej populacji, zapewniają ochronę także tym osobom, które ze względu na zdrowotne przeciwwskazania nie mogą być zaszczepione lub przyjmują leki immunosupresyjne.

MITY DOTYCZĄCE SZCZEPIEŃ OCHRONNYCH:

1. Tiomersal zawarty w szczepionkach powoduje autyzm u dzieci, działa toksycznie na OUN oraz może powodować zatrucia - Tiomersal jest etylową pochodną rtęci o silnych właściwościach bakterio – i grzybobójczych. Etylortęć, w przeciwieństwie do toksycznej metylortęci, nie kumuluje się w organizmie dziecka. W 1998 roku brytyjski gastroenterolog Andrew Wakefield opublikował artykuł, w którym wysunął wniosek, że szczepionka MMR wywołała zapalenie jelit, które doprowadziło do translokacji do krwioobiegu, a następnie do mózgu białek mających negatywny wpływ na rozwój dzieci. Udowodniono, że publikacja zawierała istotne błędy metodologiczne, graniczące z fałszerstwem naukowym. Przeprowadzono wiele badań mających na celu odpowiedź na pytanie, czy szczepionka MMR powoduje autyzm i jednoznacznie udowodniono brak zależności pomiędzy pomiędzy szczepieniem, a zachorowaniem. Statystyki wykazały, że liczba dzieci autystycznych w krajach, które wycofały szczepionkę, była nie mniejsza niż w krajach, gdzie podawano MMR. Wyniki badań prowadzonych w Europie przez EMEA (European Agency for the Evaluation of Medicinal Products) u niemowląt w pierwszych miesiącach życia szczepionych szczepionkami zawierającymi tiomersal wykazują, że etylortęć pochodząca z tiomersalu jest usuwana z organizmu w ciągu 4-9 dni. Kolejne badania prowadzone przez FDA w USA dały podobne wyniki do EMEA. Badania te nie potwierdziły również podejrzenia, że tiomersal powoduje zaburzenia neurologiczne u dzieci. Inne ośrodki prowadząc badania wykazały, że po podaniu szczepionki z tiomersalem niemowlętom w 2 i 6 miesiącu życia poziom rtęci we krwi nie wzrósł ponad bezpieczną granicę, a etylortęć została szybko wydalona z organizmu z kałem. Od 1 stycznia 2012 roku wycofano szczepionki zawierające tiomersal. W Polsce tylko jedna szczepionka zawiera tiomersal – jest to DTP z całokomórkowym komponentem krztuścowym. Najnowsze badania wykazują, że autyzm to choroba uwarunkowana genetycznie.

2. Zaszczepimy nasze dziecko gdy będzie większe, starsze - układ immunologiczny są mechanizmem chroniącym przed bakteriami, wirusami, pasożytami, toksynami. dziecko rodzi się z wrodzoną odpornością nieswoistą. W okresie noworodkowym jest chronione dzięki przeciwciałom otrzymanym od matki w okresie płodowym. Po kilku tygodniach uzyskujemy odporność swoistą nabytą. system odpornościowy rozwija się u dziecka pomiędzy 8 a 12 r.ż., niektóre jego funkcje działają sprawnie dopiero w 15 – 18 r.ż. To dlatego dzieci chorują częściej niż dorośli. Podana szczepionka pobudza układ odpornościowy do odpowiedzi immunologicznej i wytworzenia przeciwciał.

3. Więcej niż jedna szczepionka może zwiększyć ryzyko skutków ubocznych, które mogą prowadzić do przeciążenia układu odpornościowego dziecka - szczepionki nie przeciążają układu immunologicznego, ponieważ posiada on możliwość reakcji na wiele antygenów. Organizm dziecka może odpowiedzieć na 10000 antygenów jednoczenie. Podawane w okresie niemowlęcym szczepionki angażują mniej niż 0,01% zdolności układu immunologicznego dziecka.

4. Szczepienie spowoduje, że zachoruje na cukrzycę typu 1 – Poszukując związku pomiędzy zachorowaniem na cukrzycę a podanymi szczepionkami przeprowadzono retrospektywną analizę w grupie 2 385 102 osób personelu armii amerykańskiej. Nie stwierdzono zwiększenia ryzyka zachorowania. z wniosków wynika natomiast, że osoby szczepione przeciwko: WZW typu B. odrze, śwince i różyczce a także żółtej gorączce zaobserwowano nawet mniejszą zapadalność na cukrzycę.

5. Choroby na, które dziecko ma być szczepione są już prawie nieobecne – Jeśli odsetek osób szczepionych spadnie poniżej 95% choroby mogą powrócić tam gdzie zasięg ich występowania był znikomy. Choroby przeciwko którym prowadzone są szczepienia ochronne nadal istnieją. Skuteczność szczepień zależy od odsetka osób zaszczepionych. Najlepszym przykładem jest odra: w Polsce zachorowalność jest kontrolowana natomiast w krajach, gdzie zmniejszyła się ilość osób szczepionych: Wielka Brytania, Niemcy obserwuje się nawrót zachorowań.

6. Obawa przed Niepożądanym Odczynem Poszczepiennym – NOP jest to medyczny objaw czasowo związany ze szczepieniem, który może być spowodowany przyczynami takimi jak: działanie szczepionki – związane z indywidualną reakcją organizmu człowieka szczepionego na zastosowaną szczepionkę, błąd szczepienia – przyczyny związane z nieprzestrzeganiem zaleceń dotyczących produkcji, przechowywania, transportu oraz błędów w technice wykonania szczepienia, współistnienie objawów lub chorób – zbieżność czasowa wystąpienia objawów choroby przypadkowo związana ze szczepieniem.

Szczepienia przed podróżą można wykonać:

Punkt Szczepień Wojewódzkiej Stacji Sanitarno Epidemiologicznej w Poznaniu

os. Przyjaźni 118, 60-101 Poznań Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

 

Szczepienia są wykonywane:

w poniedziałki w godzinach 15:00 – 20:00,

wtorki, środy i czwartki w godzinach 13:00 – 18:00

Rejestracja telefoniczna od poniedziałku do czwartku,

pod numerem telefonu: 61 656 80 36 w godzinach od 10:00 do 13:00.

 

ART – MED ul. Winiarska 12, 62 – 800 Kalisz

Rejestracja pod numerem telefonu: 62 767 00 66

Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Sezon kleszczowy trwa od marca do listopada. W maju i czerwcu kleszcze wykazują największą aktywność i jest ich najwięcej. Panują wtedy idealne warunki: jest ciepło i wilgotno. Zapadają w letarg gdy temperatura spada poniżej 4 st. C i przesypiają zimową porę.

Należy pamiętać, że jesteśmy w stanie zobaczyć tzw. „gołym okiem” dorosłego kleszcza. Larwa kleszcza ma 0,5 mm jest jasnobrązowa praktycznie w odcieniu skóry. Nimfa ma wielkość ziarenka piasku. Zarówno larwę jak i nimfę zobaczymy dopiero gdy się pożywi i napęcznieje.

Kleszcze potrafią się chować w fałdach skóry. najczęściej wybierają pachwiny, pachy zgięcia kolan lub łokci albo głowę. Ponadto ich ślina ma działanie znieczulające.

Borelioza jest chorobą przewlekłą, która może doprowadzić do śmierci. Nie można bagatelizować jej objawów, choć z drugiej strony nie zawsze łatwo je rozpoznać.

Zakażenie następuje na skutek ukąszenia kleszcza, który jest nosicielem boreliozy ( nie każdy kleszcz jest nosicielem choroby szacuje się, że ok. kilkunastu procent kleszczy jest nosicielami). Niezależnie od tego najlepiej unikać kontaktu z kleszczami. Wbrew pozorom nie czają się one na nas na drzewach. Praktycznie nigdy nie bytują wyżej niż 1,5 metra nad ziemią, a najczęściej znajdziemy je po prostu na wysokich trawach lub w krzakach.

Czytaj więcej...

Wirusowe zapalenie wątroby typu A (wzw A) to choroba zakaźna wywołana przez wirusa HAV (Hepatitis A Virus), który jest odporny na działanie czynników zewnętrznych, tj. temperatura, substancje chemiczne.

Ludzie są jedynym rezerwuarem wirusa wywołującego WZW A, który przenoszony jest głównie drogą pokarmową. Do zakażenia może dojść przez:

kontakt bezpośredni z zakażonym człowiekiem (np. przeniesienie wirusa poprzez nie umyte po wyjściu z toalety ręce),najczęściej poprzez spożycie skażonego pożywienia (np. nie umytych owoców) i skażonej wody.

WZW A określane jest również jako żółtaczka pokarmowa. U osób dorosłych częstym objawem zakażenia HAV jest żółtaczka, której towarzyszą objawy ogólne,  tj. gorączka, brak apetytu, nudności, wymioty. Objawy te pojawiają się 2–7 tygodni od momentu zakażenia i mogą trwać nawet przez wiele tygodni. U około 15% pacjentów objawy nawracają lub trwają ciągle nawet przez okres 6–9 miesięcy. U dzieci ponad 90% przypadków zakażenia tym wirusem przebiega bez objawów lub z objawami niespecyficznymi, bez żółtaczki. Osoby zakażone HAV są zakaźne nawet w okresie 2 tygodni przed pojawieniem się u nich pierwszych objawów i około tygodnia (czasem więcej) po ich ustąpieniu.

Zakażenia wzw A najczęściej występują na terenach o złym stanie sanitarnym, wśród osób nie przestrzegających higieny (kraje Afryki, Ameryki Południowej i Centralnej, Azja, Europa Wschodnia). W Polsce najwyższa zachorowalność na tę chorobę dotyczyła okresu przed 1978 r., kiedy średnia roczna liczba zachorowań na wzw A wynosiła do 58 tys., z najwyższą zapadalnością u osób w wieku 7-9 lat. Natomiast w latach 1979-1997 występowały epidemie wyrównawcze, z zachorowaniami przebiegającymi ciężej, w większości u dzieci w wieku 10-14 lat.

hep

Zapewnienie w Polsce powszechnego dostępu do wody pitnej poddawanej uzdatnianiu oraz wprowadzenie kanalizowania wsi i małych miast spowodowało, że od lat dziewięćdziesiątych występuje niska zachorowalność na wzw typu A, przy czym nie obserwuje się dużych ognisk epidemicznych, a jedynie pojedyncze ogniska, będące skutkiem zawleczenia zakażeń HAV w wyniku wyjazdów turystycznych do krajów o nadal wysokiej endemiczności ich występowania.

Pomimo coraz niższej zapadalności na wzw A, ważne jest prowadzenie szczepień ochronnych przeciwko tej chorobie w grupie osób zatrudnionych przy produkcji i dystrybucji żywności oraz wody pitnej. Wykonywanie tych szczepień jest także zalecane dla osób planujących wyjazd do krajów o wysokiej endemiczności zachorowań na wzw typu A, w celu ochrony tych osób przed zachorowaniem oraz powstaniem ognisk epidemicznych na terenie kraju.

 

Oświadczenie w sprawie WZW A PSSE Ostrów Wlkp. - pobierz

Mapa strony

Mapa zagrożeń