Facebook

Twitter

YouTube

ul. Poznańska 30, 63-300 Pleszew, 62 508 13 30

W związku z rozpoczęciem sezonu zachorowań na grypę, Powiatowa Stacja Sanitarno – Epidemiologiczna w Pleszewie przypomina:

Grypa jest ostrą wirusową chorobą zakaźną. Najczęściej występuje w sezonie jesienno - zimowym i wczesną wiosną. Objawy są często uważane za zwykłe przeziębienie i odwrotnie. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia co roku na świecie umiera z powodu grypy kilkadziesiąt tysięcy ludzi. W Polsce rejestruje się od kilkuset tysięcy do kilku milionów zachorowań na grypę w zależności od sezonu epidemicznego. Wirus przenoszony jest z człowieka chorego na zdrowego drogą kropelkową. Zakażeniu sprzyja przebywanie w dużych skupiskach osób. Leczenie jest wyłącznie zachowawcze i polega na leżeniu w łóżku do czasu ustąpienia objawów chorobowych oraz przyjmowaniu leków zmniejszających objawy choroby (przeciwgorączkowe, przeciwbólowe, przeciwkaszlowe, witaminy itp.). W Polsce sezon epidemiczny grypy trwa zwykle od września do końca kwietnia, a szczyt zachorowań występuje między styczniem a marcem.

W związku z tym, najlepiej wykonać szczepienie kiedy tylko szczepionki będą dostępne w aptekach. Szczepienia są jedyną skuteczną najtańszą metodą, która może ustrzec przed zachorowaniem na grypę.

W obecnym sezonie w aptekach dostępne będą szczepionki: Vaxigrip Tetra (refundowana dla osób powyżej 65 roku życia) oraz Influvac Tetra. Koszt szczepionki to około 45 zł.

Dlaczego warto się szczepić?

Najważniejszym celem szczepienia jest wzmocnienie odporności organizmu na zakażenie wirusem grypy i ochronę przed powikłaniami pogrypowymi. Szczepienie stymuluje produkcję przeciwciał przeciwko grypie, które pomagają zwalczyć infekcję. Przeciwciała pojawiają się już 7 dnia po szczepieniu. Dostępne leki bez recepty mogą jedynie łagodzić objawy choroby. W niektórych przypadkach lekarz może zalecić leki przeciwwirusowe na receptę skuteczne w leczeniu wirusa grypy.

Skuteczność szczepionki:

Podawanie szczepionek zapobiega zachorowaniu u 70-90% dzieci i dorosłych poniżej 65 roku życia. Skuteczność szczepienia zależy od następujących czynników:

• odporności szczepionej osoby,

• wieku,

• stopnia pokrewieństwa/dopasowania szczepów wirusa grypy, będących składnikami szczepionki do szczepów krążących w populacji i wywołujących zachorowania w danym sezonie epidemicznym,

• typu/podtypu wirusa grypy,

• okresu czasu, który minął od szczepienia przeciwko grypie do kontaktu szczepionej osoby z wirusem.

Skład szczepionki

Skład szczepionki przeciwko grypie ustalają eksperci z WHO wybierając szczepy wirusa grypy. Informacje pochodzą z danych wirusologicznych i epidemiologicznych z ogólnoświatowej sieci laboratoriów. Praca laboratoriów ma na celu m.in. izolowanie oraz identyfikowanie szczepów wirusa grypy, które krążą w populacji zakażonych osób. Powyższe są podstawą doboru szczepów wirusa grypy, które znajdą się w składzie szczepionki i co, do których jest wysokie prawdopodobieństwo, że będą one przyczyną zachorowań na grypę w kolejnym sezonie epidemicznym. Od kilku lat w składzie szczepionki znajduje się wirus AH1N1 nazywany przez media nadal „świńską grypą” (co jest nazwą nieprawidłową).

Kto powinien się zaszczepić?

Ogólnoświatowe zalecenia mówią, że zaszczepić powinien się każdy. Dodatkowo szczepieniami należy objąć następujące grupy osób:

1. osoby po przeszczepieniu organu,

2. zdrowe dzieci w wieku 6-59 m.ż.,

3. osoby w wieku powyżej 50 lat (w tej grupie znacznie zwiększa się liczba osób należących do grup wysokiego ryzyka, dorosłych i dzieci, chorych na przewlekłe choroby układu sercowo-naczyniowego, oddechowego (w tym chorych na astmę), choroby nerek, choroby wątroby, choroby neurologiczne, choroby hematologiczne, choroby metaboliczne (w tym chorych na cukrzycę),

4. dorosłych i dzieci z niedoborami odporności (w tym spowodowanymi leczeniem immunosupresyjnym lub zakażeniem HIV), kobiety, które są lub będą w ciąży w trakcie sezonu epidemicznego grypy,

5. osoby w wieku 6 m.ż. – 18 lat, leczone przewlekle kwasem acetylosalicylowym, co zwiększa u nich ryzyko wystąpienia zespołu Reye’a w razie zachorowania na grypę,

6. pensjonariuszy domów spokojnej starości, zakładów opieki zdrowotnej, dla przewlekle chorych bez względu na ich wiek osoby otyłe, u których indeks masy ciała (BMI) wynosi powyżej 40,

7. wszyscy pracownicy ochrony zdrowia (lekarze, pielęgniarki i pozostały personel szpitali oraz ośrodków lecznictwa otwartego, pogotowia ratunkowego),

8. pracownicy domów spokojnej starości oraz zakładów opieki medycznej, którzy kontaktują się z pensjonariuszami lub chorymi (w tym także dziećmi), jak też osoby zapewniające opiekę domową pacjentom z grup wysokiego ryzyka,

9. członkowie rodzin osób należących do grup wysokiego ryzyka,

10. osoby opiekujące się dziećmi w wieku poniżej 5 lat,

11. pracowników służb publicznych, np. konduktorów, kasjerów, policjantów, wojsko, nauczycieli, przedszkolanki, dziennikarzy pracowników budowlanych, ekspedientów sklepów i marketów, rzemieślników itp.

W załączeniu:

- ulotka - Fakty na temat grypy

- ulotka STOP Grypa

- plakat - Grypa

Więcej informacji na stronie Ogólnopolskiego Programu Zwalczania Grypy www.opzg.pl.

Sezon kleszczowy trwa od marca do listopada. W maju i czerwcu kleszcze wykazują największą aktywność i jest ich najwięcej. Panują wtedy idealne warunki: jest ciepło i wilgotno. Zapadają w letarg gdy temperatura spada poniżej 4oC i przesypiają zimową porę.

Należy pamiętać, że jesteśmy w stanie zobaczyć tzw. „gołym okiem” dorosłego kleszcza. Larwa kleszcza ma 0,5 mm jest jasnobrązowa praktycznie w odcieniu skóry. Nimfa ma wielkość ziarenka piasku. Zarówno larwę jak i nimfę zobaczymy dopiero gdy się pożywi i napęcznieje.

Kleszcze potrafią się chować w fałdach skóry. najczęściej wybierają pachwiny, pachy zgięcia kolan lub łokci albo głowę. Ponadto ich ślina ma działanie znieczulające. Borelioza jest chorobą przewlekłą, która może doprowadzić do śmierci. Nie można bagatelizować jej objawów, choć z drugiej strony nie zawsze łatwo je rozpoznać. Zakażenie następuje na skutek ukąszenia kleszcza, który jest nosicielem boreliozy (nie każdy kleszcz jest nosicielem choroby szacuje się, że ok. kilkunastu procent kleszczy jest nosicielami).

Niezależnie od tego najlepiej unikać kontaktu z kleszczami.

Wbrew pozorom nie czają się one na nas na drzewach. Praktycznie nigdy nie bytują wyżej niż 1,5 metra nad ziemią, a najczęściej znajdziemy je po prostu na wysokich trawach lub w krzakach.

Kleszcze są ślepe, wbrew obiegowej opinii nie przyciągają ani nie odstraszają ich określone kolory ubrań. Wyczuwają zapachy, feromony, ciepło czy stężenie dwutlenku węgla.

Metody ochrony:

1. odstraszacze – najskuteczniejsze preparaty antykleszczowe zawierają substancję DEET.

2. odpowiednie ubranie – bluzka lub koszula z długim rękawem, długie spodnie, kryte buty.

3. dokładne oglądanie całego ciała – po powrocie ze spaceru najlepiej wziąć prysznic zanim kleszcz zacznie żerować wędruje po skórze, najłatwiej go wtedy zobaczyć i spłukać. Jeśli kleszcz zdążył się wkłuć należy wyciągnąć go specjalnym narzędziem lub pensetą. W żadnym wypadku nie należy kleszcza smarować tłuszczem lub spirytusem. takie działania mogą spowodować, że kleszcz zacznie wymiotować i szybciej dojdzie do zakażenia.

4. Na chwilę obecna nie ma szczepionki p/ko boreliozie. Jest tylko preparat zabezpieczający przeciwko innej chorobie wywoływanej przez kleszcze – zapalenie mózgu i opon mózgowych.

Jeśli mieszkamy na terenie gdzie występują skupiska kleszczy lub zamierzamy dłużej tam przebywać (Warmia, Mazury, Podlasie, Białowieża, Suwalszczyzna, Dolny Śląsk). Szczepienia warto zacząć zimą i wziąć 2 dawki (zyskamy odporność na cały sezon) ostatnią dawkę należy wziąć jesienią.

Objawy choroby:

Bez względu na rodzaj i stopień zaawansowania atakuje tkankę łączną, mięśniową i nerwową. Pierwsze objawy choroby rozwijają się w ciągu 1-3 tygodni od ukąszenia. Może pojawić się tzw. rumień wędrujący - zaczerwienienie o średnicy od kilku do kilkunastu centymetrów, może być lekko wypukłe, ciepłe, bolesne przy dotyku. Typowy rumień po ukąszeniu kleszcza jest jaśniejszy od środka (rumień wędrujący występuje w ok. 30 % przypadków boreliozy (u dzieci tylko w 10 %). W tej fazie choroby mogą pojawić się objawy grypopodobne. Jeśli nie zostaną podane antybiotyki, borelioza przechodzi w fazę rozsianą.

W ciągu 2 tygodni do kilku miesięcy pojawiają się objawy wtórne. Może to być zapalenie stawów, zaburzenia neurologiczne i kardiologiczne. Po około roku od zakażenia borelioza przechodzi w postać przewlekłą.

Objawy boreliozy przewlekłej:

• gorączka,

• dreszcze,

• bóle głowy,

• ból gardła,

• ból stawów,

• tiki mięśni,

• sztywność stawów.

Chory może podwójnie widzieć, mieć paraliż mięśni twarzy, zawroty głowy, problemy z mówieniem, orientacją przestrzenną.

Borelioza układu nerwowego czyli neuroborelioza stanowi natomiast 15-40% spośród wszystkich przypadków boreliozy, a jej objawy mogą pojawić się wiele lat po ukąszeniu przez kleszcza i narastają z czasem. Niestety, żaden z dostępnych testów nie może w 100 % wykluczyć ani potwierdzić boreliozy. Badania serologiczne krwi polegają na wykrywaniu przeciwciał IgM i IgG przeciw Borrelii. Wynik negatywny któregoś z badań nie wyklucza boreliozy.

W Polsce najpopularniejszy test ELISA – często wychodzi fałszywie ujemnie – jest wiarygodny w 30 %przypadków. Czulszym badaniem (70 % wiarygodności) jest test Western Blott, ale można go zrobić po minimum 3 tygodniach od ukąszenia. Najdokładniejszą diagnozę daje PCR, czyli badanie polegające na poszukiwaniu (we krwi lub moczu, płynie stawowym lub mózgowo-rdzeniowym) DNA bakterii.

Leczenie boreliozy

Boreliozę leczy się antybiotykami. U niektórych chorych leczenie boreliozy trwa półtora roku, a u innych zaledwie kilka tygodni. Skąd ta różnica? Powodem nie jest postać boreliozy, ale fakt, ile czasu trwa choroba, nim została postawiona prawidłowa diagnoza. Według obowiązującej u nas procedury (wg IDSA – Amerykańskiego Towarzystwa Chorób Zakaźnych) uważa się, że po krótkiej antybiotykoterapii borelioza jest raz na zawsze zwyciężona. Jeśli pacjent nadal źle się czuje, to po prostu cierpi na tzw. zespół poboreliozowy. Nie ma wtedy wskazań do leczenia antybiotykiem (stosuje się leczenie objawowe).

Sytuacja epidemiologiczna w zakresie boreliozy.

Borelioza od roku 1996 roku podlega w Polsce obowiązkowi zgłaszania i rejestracji. W pierwszym roku zanotowano 751 przypadków tej choroby i od tego momentu liczba rejestrowanych zachorowań systematycznie wzrasta

tab1 bor

Wykres 1. Zapadalność na boreliozę w Wielkopolsce na tle Polski w latach 2010-2018.

wyk1 bor

Należy również pamiętać, iż kleszcze będące wektorami krętków Borrelia burgdorferi mogą jednocześnie przenosić inne zarazki chorobotwórcze dla człowieka.

Zapraszamy do oglądania pierwszego odcinka videobloga prowadzonego przez WSSE w Poznaniu.

Przedstawiono w nim najważniejsze informacje dotyczące szczepień - tematu bardzo ostatnio kontrowersyjnego.

 

Odra jest chorobą zakaźną wywoływaną przez wirus odry, który przenoszony jest drogą kropelkową, powietrzną lub przez bezpośredni kontakt z chorą osobą. Wirus odry jest najbardziej zakaźnym ze wszystkich znanych pediatrom. W przypadku braku szczepienia, zaatakuje z sukcesem ponad 90% wszystkich osób, które będą miały z nim styczność a nie były uodpornione.

Objawy

Odra rozpoczyna się wystąpieniem nietypowych objawów: wysoka temperatura, kaszel, katar, co zazwyczaj jest mylnie rozpoznawane jako przeziębienie. Przy końcu tego okresu (na 2-3 dni przed wysypką) u 80% chorych na przekrwionej błonie śluzowej policzków pojawiają się 1-2 mm białawe plamki Koplika, które bledną po wystąpieniu wysypki. Przeważnie 14 dnia od zakażenia (3-4 dzień choroby) pojawia się uogólniona plamisto-grudkowa wysypka na skórze twarzy i szyi (nie pęcherzykowa), która stopniowo rozprzestrzenia się na tułów i kończyny, Wysypka ustępuje po 5-6 dniach w takiej kolejności, w jakiej się pojawiła. Po wysypce pozostają przebarwienia, może wystąpić złuszczenie naskórka.

Drogi szerzenia

Chory zaraża innych drogą kropelkową lub powietrzno-kropelkową. Wirus wydalany jest już na 1-3 dni przed wystąpieniem gorączki i kaszlu u osoby zakażonej, czyli około 5 dni przed pojawieniem się wysypki i do 3 dni po wystąpieniu wysypki. Jeżeli uległo się zakażeniu, wówczas po około 7-18 dniach wystąpi gorączka (przeciętnie 10 dni) a następnie wysypka (po około 14 dniach od zakażenia). Zachorowanie na odrę nie powoduje nosicielstwa.

Powikłania po odrze

Powikłania w przebiegu odry występują często. Najczęstszym powikłaniem jest zapalenie ucha środkowego, rzadziej nieżyt żołądkowo-jelitowy z biegunką. Dość często dochodzi do zapalenie płuc wymagającego leczenia szpitalnego. Bardzo groźne są powikłania neurologiczne – zapalenie mózgu i/lub zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Ryzyko powikłań neurologicznych wzrasta z wiekiem, powyżej 10 roku życia jest 2-3 krotnie większe. Odległym powikłaniem odry jest podostre stwardniające zapalenie mózgu (SSPE) którego objawy ujawniają się po kilku – kilkunastu latach od zakażenia.

Źródła zakażenia

W Polsce najczęstszym źródłem zakażeń pozostają przypadki importowane z innych krajów. Od kilku lat rejestruje się w Polsce ogniska zachorowań na odrę występujące najczęściej w środowiskach osób nieszczepionych. Przeprowadzane badania epidemiologiczne potwierdzają związek braku wykonywania szczepień p/odrze w takich grupach ze zwiększoną liczbą zachorowań. W takich sytuacjach często podejmowane są działania mające na celu zaszczepienie p/odrze nieszczepionych dzieci.

Pobierz ulotkę >>> format pdf

Co to jest szczepionka? To preparat pochodzenia biologicznego który imituje naturalną infekcję i prowadzi do rozwoju odporności analogicznej uzyskiwanej przez organizm w czasie pierwszego kontaktu z rzeczywistym drobnoustrojem.

Z czego składa się szczepionka? W jej skład wchodzą antygeny, substancje pomocnicze, substancje występujące w ilościach śladowych będące pozostałościami po procesie produkcyjnym oraz woda. Najważniejszym składnikiem są antygeny, które pobudzają układ odpornościowy do wytwarzania przeciwciał oraz innych jego elementów uczestniczących w zwalczaniu choroby. Antygenami są całe wirusy, bakterie lub ich produkty (toksyny, polisacharydy, białka). Występują one w ilości liczonej w mikrogramach. Większość szczepionek zawiera 0,5 mililitra płynu.

Jak działa szczepionka? Szczepionka żywa zawiera całe, osłabione drobnoustroje, które mogą namnażać się w organizmie szczepionej osoby. Wywołuje ona silną odpowiedź immunologiczną już po jednorazowym podaniu. Uzyskana odporność jest bardzo podobna do odporności wywołanej naturalnym zakażeniem. Szczepionka inaktywowana zawiera zabite drobnoustroje lub wyizolowane, oczyszczone antygeny wywołuje słabszą odpowiedź immunologiczną. Uzyskanie odpowiedniego poziomu odporności może wymagać użycia w szczepionce substancji wspomagającej i wiązać się z kilkukrotnym podawaniem kolejnych dawek szczepionki.

Odporność poszczepienna - Wprowadzony do organizmu antygen ze szczepionki pobudza komórki układu odpornościowego do produkcji swoistych przeciwciał. W wyniku rozwoju pierwotnej odpowiedzi poszczepiennej w surowicy szczepionej osoby pojawiają się swoiste, skierowane przeciw danemu patogenowi, przeciwciała w klasie IgM, IgG oraz IgA. Powstają również komórki pamięci immunologicznej, które zapewniają długotrwały efekt ochronny szczepienia. Po ponownym kontakcie z antygenem, komórki pamięci immunologicznej prowadzą do powstania wtórnej, poszczepiennej odpowiedzi odpornościowej, charakteryzującej się szybkim wytworzeniem swoistych przeciwciał przede wszystkim w klasie IgG, uniemożliwiając rozwój choroby.

FAKTY DOTYCZĄCE SZCZEPIEŃ OCHRONNYCH:

1. Szczepionki uważa się za jedno z najważniejszych osiagnięć medycyny w walce z chorobami zakaźnymi,

2. Szczepienia ochronne chronią przed groźnymi chorobami,

3. Według danych WHO i UNICEF dzięki szczepieniom zapobiegamy kazdego roku 2 – 3 milionom zgonów powodowanych przez choroby zakaźne,

4. Ich zaniechanie może spowodować: zmniejszenie liczby uodpornionych i powrót zapomnianych epidemii,

5. Szczepienia ochronne kształtując odporność całej populacji, zapewniają ochronę także tym osobom, które ze względu na zdrowotne przeciwwskazania nie mogą być zaszczepione lub przyjmują leki immunosupresyjne.

MITY DOTYCZĄCE SZCZEPIEŃ OCHRONNYCH:

1. Tiomersal zawarty w szczepionkach powoduje autyzm u dzieci, działa toksycznie na OUN oraz może powodować zatrucia - Tiomersal jest etylową pochodną rtęci o silnych właściwościach bakterio – i grzybobójczych. Etylortęć, w przeciwieństwie do toksycznej metylortęci, nie kumuluje się w organizmie dziecka. W 1998 roku brytyjski gastroenterolog Andrew Wakefield opublikował artykuł, w którym wysunął wniosek, że szczepionka MMR wywołała zapalenie jelit, które doprowadziło do translokacji do krwioobiegu, a następnie do mózgu białek mających negatywny wpływ na rozwój dzieci. Udowodniono, że publikacja zawierała istotne błędy metodologiczne, graniczące z fałszerstwem naukowym. Przeprowadzono wiele badań mających na celu odpowiedź na pytanie, czy szczepionka MMR powoduje autyzm i jednoznacznie udowodniono brak zależności pomiędzy pomiędzy szczepieniem, a zachorowaniem. Statystyki wykazały, że liczba dzieci autystycznych w krajach, które wycofały szczepionkę, była nie mniejsza niż w krajach, gdzie podawano MMR. Wyniki badań prowadzonych w Europie przez EMEA (European Agency for the Evaluation of Medicinal Products) u niemowląt w pierwszych miesiącach życia szczepionych szczepionkami zawierającymi tiomersal wykazują, że etylortęć pochodząca z tiomersalu jest usuwana z organizmu w ciągu 4-9 dni. Kolejne badania prowadzone przez FDA w USA dały podobne wyniki do EMEA. Badania te nie potwierdziły również podejrzenia, że tiomersal powoduje zaburzenia neurologiczne u dzieci. Inne ośrodki prowadząc badania wykazały, że po podaniu szczepionki z tiomersalem niemowlętom w 2 i 6 miesiącu życia poziom rtęci we krwi nie wzrósł ponad bezpieczną granicę, a etylortęć została szybko wydalona z organizmu z kałem. Od 1 stycznia 2012 roku wycofano szczepionki zawierające tiomersal. W Polsce tylko jedna szczepionka zawiera tiomersal – jest to DTP z całokomórkowym komponentem krztuścowym. Najnowsze badania wykazują, że autyzm to choroba uwarunkowana genetycznie.

2. Zaszczepimy nasze dziecko gdy będzie większe, starsze - układ immunologiczny są mechanizmem chroniącym przed bakteriami, wirusami, pasożytami, toksynami. dziecko rodzi się z wrodzoną odpornością nieswoistą. W okresie noworodkowym jest chronione dzięki przeciwciałom otrzymanym od matki w okresie płodowym. Po kilku tygodniach uzyskujemy odporność swoistą nabytą. system odpornościowy rozwija się u dziecka pomiędzy 8 a 12 r.ż., niektóre jego funkcje działają sprawnie dopiero w 15 – 18 r.ż. To dlatego dzieci chorują częściej niż dorośli. Podana szczepionka pobudza układ odpornościowy do odpowiedzi immunologicznej i wytworzenia przeciwciał.

3. Więcej niż jedna szczepionka może zwiększyć ryzyko skutków ubocznych, które mogą prowadzić do przeciążenia układu odpornościowego dziecka - szczepionki nie przeciążają układu immunologicznego, ponieważ posiada on możliwość reakcji na wiele antygenów. Organizm dziecka może odpowiedzieć na 10000 antygenów jednoczenie. Podawane w okresie niemowlęcym szczepionki angażują mniej niż 0,01% zdolności układu immunologicznego dziecka.

4. Szczepienie spowoduje, że zachoruje na cukrzycę typu 1 – Poszukując związku pomiędzy zachorowaniem na cukrzycę a podanymi szczepionkami przeprowadzono retrospektywną analizę w grupie 2 385 102 osób personelu armii amerykańskiej. Nie stwierdzono zwiększenia ryzyka zachorowania. z wniosków wynika natomiast, że osoby szczepione przeciwko: WZW typu B. odrze, śwince i różyczce a także żółtej gorączce zaobserwowano nawet mniejszą zapadalność na cukrzycę.

5. Choroby na, które dziecko ma być szczepione są już prawie nieobecne – Jeśli odsetek osób szczepionych spadnie poniżej 95% choroby mogą powrócić tam gdzie zasięg ich występowania był znikomy. Choroby przeciwko którym prowadzone są szczepienia ochronne nadal istnieją. Skuteczność szczepień zależy od odsetka osób zaszczepionych. Najlepszym przykładem jest odra: w Polsce zachorowalność jest kontrolowana natomiast w krajach, gdzie zmniejszyła się ilość osób szczepionych: Wielka Brytania, Niemcy obserwuje się nawrót zachorowań.

6. Obawa przed Niepożądanym Odczynem Poszczepiennym – NOP jest to medyczny objaw czasowo związany ze szczepieniem, który może być spowodowany przyczynami takimi jak: działanie szczepionki – związane z indywidualną reakcją organizmu człowieka szczepionego na zastosowaną szczepionkę, błąd szczepienia – przyczyny związane z nieprzestrzeganiem zaleceń dotyczących produkcji, przechowywania, transportu oraz błędów w technice wykonania szczepienia, współistnienie objawów lub chorób – zbieżność czasowa wystąpienia objawów choroby przypadkowo związana ze szczepieniem.

Szczepienia przed podróżą można wykonać:

Punkt Szczepień Wojewódzkiej Stacji Sanitarno Epidemiologicznej w Poznaniu

os. Przyjaźni 118, 60-101 Poznań Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

 

Szczepienia są wykonywane:

w poniedziałki w godzinach 15:00 – 20:00,

wtorki, środy i czwartki w godzinach 13:00 – 18:00

Rejestracja telefoniczna od poniedziałku do czwartku,

pod numerem telefonu: 61 656 80 36 w godzinach od 10:00 do 13:00.

 

ART – MED ul. Winiarska 12, 62 – 800 Kalisz

Rejestracja pod numerem telefonu: 62 767 00 66

Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Sezon kleszczowy trwa od marca do listopada. W maju i czerwcu kleszcze wykazują największą aktywność i jest ich najwięcej. Panują wtedy idealne warunki: jest ciepło i wilgotno. Zapadają w letarg gdy temperatura spada poniżej 4 st. C i przesypiają zimową porę.

Należy pamiętać, że jesteśmy w stanie zobaczyć tzw. „gołym okiem” dorosłego kleszcza. Larwa kleszcza ma 0,5 mm jest jasnobrązowa praktycznie w odcieniu skóry. Nimfa ma wielkość ziarenka piasku. Zarówno larwę jak i nimfę zobaczymy dopiero gdy się pożywi i napęcznieje.

Kleszcze potrafią się chować w fałdach skóry. najczęściej wybierają pachwiny, pachy zgięcia kolan lub łokci albo głowę. Ponadto ich ślina ma działanie znieczulające.

Borelioza jest chorobą przewlekłą, która może doprowadzić do śmierci. Nie można bagatelizować jej objawów, choć z drugiej strony nie zawsze łatwo je rozpoznać.

Zakażenie następuje na skutek ukąszenia kleszcza, który jest nosicielem boreliozy ( nie każdy kleszcz jest nosicielem choroby szacuje się, że ok. kilkunastu procent kleszczy jest nosicielami). Niezależnie od tego najlepiej unikać kontaktu z kleszczami. Wbrew pozorom nie czają się one na nas na drzewach. Praktycznie nigdy nie bytują wyżej niż 1,5 metra nad ziemią, a najczęściej znajdziemy je po prostu na wysokich trawach lub w krzakach.

Czytaj więcej...

Mapa strony

Mapa zagrożeń